Eindhoven in Beeld - foto's & verleden

Rechtsboven zijn dat de fundamenten van Cocagne ?
===Het deel langs de Vestdijk is van Cocagne, het gebouw daarachter was van IAK. Dit laatste werd later bij Cocagne getrokken. =Frans===

Elders wordt er flink op de nonnen gefoeterd,maar uiteindelijk waren zij niet de enige, die in de "fout" gingen. Allereerst toont deze foto precies aan wat een zooitje het hele complex was. En daar konden makkelijk fouten gemaakt worden. Zo ook met mij, ik had de kinderafdeling overleefd en met 16 jaar kreeg ik een blindedarmoperatie en lag op A2 tegenover van Meulen-Ansems. Door een foutje van een verpleegster bleef mijn status op m'n nachtkastje liggen waardoor mijn zus hem in kon lezen, daaruit bleek dat ze de hoop hadden opgegeven, ik had een bult op mijn buik alsof ik 7 maanden zwanger was. Ikzelf wist van niks, want helemaal van de kaart natuurlijk. Dankzij mijn zus en de (Philips-)huisarts Dr. Osse werd dr. Bosch van het Diaconessenhuis ingeschakeld. Deze zorgde voor een ambulance en met politiemotor voorop ben ik in iets meer dan een uur(!!) naar Leiden getransporteerd om opnieuw geopereerd te worden. Ze wilden mij niet vrij geven in het Binnenziekenhuis en waren zeer kwaad dat dr.Bosch was ingeschakeld, mijn zus moest tekenen dat ik nooit meer terug kwam bij hen. Ze waren zo boos dat ze mij een veel te kleine meisjespyama aantrokken voor het vertrek en we kregen maar een fles bloed mee voor onderweg. Ik weet nog dat halverwege mijn voeten koud werden en de broeder ze warm wreef. Aangekomen in Leiden stond een heel team buiten op de ambulance te wachten onder leiding van Professor Veldkamp, die mij opnieuw opereerde. Tegen mijn zus zei hij dat het geen tien minuten langer had moeten duren anders was het te laat geweest. Daar heb ik 9 weken gelegen en ben weer helemaal opgeknapt! (anders kos ik dit nie schrijven he?) Vanaf dat moment was het Diac mijn "thuis".

Vreemd dat niemand iets positiefs te vertellen heeft over het gedrag en de houding van het Binnenziekenhuis personeel. Niemand zal ooit weten of er wel eens, en hoeveel, mensen onnodig gestorven zijn.

Dat is het nadeel van e-mail of fora: je kunt ongestraft insinuaties plaatsen, zeker van grote afstand.

Ach Peter ik kan ook over het M.M.C Veldhoven (het oude st Jozefziekenhuis) deze verhalen vertellen. Maar ook goede. Het is toch zo dat de slechte verhalen het langst worden bewaard, want daar zit toch wat spanning in als men die verteld.
Over de foto, hier zit een scherpte in dat het net lijkt of het een maquette is, prachtig gewoon weg.

Niet vreemd Peter, ook van mij zijn als 7 jarige daar de amandelen "eruit gerukt". Het was een bloederig geheel! Naast mij lag een 5 jarige jongen die op een nacht (je bleef er een week!) vreselijk moest plassen. Hij heeft lang geroepen: Zuster!:"ik moet plassen!!" Geen gehoor. Bed nat dus. Naar de badkamer en de hele dag "gestraft" Alle verhalen zijn herkenbaar. Zeker geen zusters van liefde. Ze hadden de pest aan dat kleine grut. Ik heb er gelukkig geen trauma aan over gehouden maar als ik dit alles lees (ook bij de andere foto's) staat het toch vlijmscherp in mijn geheugen.

Een vraag, geen insinuatie, als ik nog in Nederland woonde zou ik me dat ook hebben afgevraagd. Straf mij. Dank zij E.I.B. kunnen we allemaal onze goede en slechte ervaringen uit wisselen.

Toch een mooie foto.

Ik heb in '63 twee weken in het Binnenziekenhuis gelegen toen onze zoon geboren is, ik heb er niks verkeerds meegemaakt. We leefden toen in een heel andere tijd, met heel andere normen. Ik was er tevreden over, zowel de nonnen, andere verpleegsters en de arts Dr. Falke deden hun best. Dat we daar op een gegeven moment met veertien vrouwen op een zaal lagen was in die tijd niks bijzonders. Je moet zoiets toch zien in het tijdsbeeld.

Klopt helemaal Diny, ik heb daar als kind ook uren in de wachtkamer gezeten, dat was toen zo. Nu heb je ook tevreden en ontevreden patiënten, dat blijft altijd zo neem ik aan.

Om het Paul's verhaal van mijn kant nog wat uit te breiden: in 1945 ging ik met mijn moeder naar het RKB ziekenhuis om mijn amandelen te laten knippen. In het ziekenhuis mocht mijn moeder niet mee en dat was wat natuurlijk! En nu komt het (tijdsbeeld of niet), werd ik op een grote witte houten stoel aan polsen, enkels en hoofd vastgebonden! Wat een situatie! Toen kwam er een non helemaal in het wit en die stopte mijn gezicht in een opgepropte handdoek of zoiets en weg was ik! Moet ether zijn geweest, denk ik. In de Ten Hagestraat kwam ik bij met voor mij een laken vol bloed. Echt waar, werkelijk waar gebeurd! Heb er gelukkig verder niets aan overgehouden dan een zwart rood gemoffelde step, die mijn vader aan de overkant bij De Som is gaan halen! Zo'n medelijden had hij met mij! Je zou toch verwachten dat je zeker 1 dag in het ziekenhuis moest blijven! Nee, gelijk naar huis! Hoppaaaah!!

OK.in 1951 is mij iets dergelijks overkomen in het Diaconessenhuis aan de Parklaan, maar ik mocht wel een nacht blijven en kreeg volgens mij water-ijsjes.

In '48 was dat amandelen knippen precies hetzelfde in het St. Josefziekenhuis, een zeer traumatische behandeling. Het was nou eenmaal nog niet zo humaan in die tijd dat men aan de gevoelens van de patiënt dacht.

Gebruik voor het toevoegen van uw commentaar het formulier hier onder.

Commentaren


Uw naam


Uw emailadres, dit wordt getoond op de fotopagina en staat het systeem toe u te informeren als er aan deze foto commentaren worden toegevoegd.